Geese: kaosa, zarata eta egia 2025eko rockerako
New Yorketik, rockari bere alderik basatiena, deserosoena eta zirraragarriena itzultzen ari zaizkio Geese.
«Talde berri» gutxik dute Geeseren energia —eta produktibitatea—. Artean nerabeak zirela New Yorken ikasiak, laukoteak hiru disko kaleratu ditu 2021etik eta bere azken lanak, Getting Killed-ek, mainstream-erako jauzi handitik pauso batera jarri ditu. Ez da leuntze-kontua, kontrakoa baizik.
Television, Talking Heads edo Modest Mouse bezalako erreferentzien artean hazitako Emily Green, Max Bassin, Dominic DiGesu eta Cameron Winter karismatikoak soinu ipurtarina, zaratatsua eta beti aurreikusi ezina eraiki dute. Gitarren leherketen, ustekabeko desbideratzeen eta harreman hutsei, propagandari, isolamenduari eta bizitza modernoaren kontraesanei buruzko letra bortizki zuzenen artean mugitzen dira bere abestiak.
Winter, bere jarrera probokatzailea eta dena azaltzeko interesik ez duena, taldearen zentro magnetikoa da. Bere ahots hauskor eta gainezkatuak ematen die forma Husbands, Au Pays du Cocaine edo Taxes bezalako kantu biziei, non euforia eta iluntasuna elkarrekin bizi diren baimenik eskatu gabe. “Nahiko bizitza ona ari zait hiltzen”, kantatzen du, diskoaren izpiritua laburtuz.
Zuzenean, Geese deskontrol emozional hutsa dira: oihuak eta katarsi sentsazio kolektibo bat. 2025ean, rockak domestikatua zirudienean, Geese iritsi dira, kontrola galtzea ere egia modu bat izan daitekeela gogorarazteko. 🎸🔥
